ز آرزوی سایه جان می باختند

این عجب تر که بریشان می گذشت

صد هزاران خلق از صحرا و دشت

از گلیمی سایه بان می ساختند

سایه آن را نمی دیدند هیچ

صد تفو بر دیده های پیچ پیچ