درهم افتاده بیغما خشک حلق

کاروانها بی نوا وین میوه ها

پخته می ریزد چه سحرست ای خدا

سیب پوسیده همی چیدند خلق

گفته هر برگ و شکوفه آن غصون

دم بدم یا لیت قوم یعلمون

بانگ می آمد ز سوی هر درخت