در گل تیره یقین هم آب هست

نیست بر صورت که آن آب و گلست

تو همی گویی مرا دل نیز هست

دل فراز عرش باشد نه به پست

لیک زان آبت نشاید آب دست

زانک گر آبست مغلوب گلست

پس دل خود را مگو کین هم دلست