اعتمادی داشت او بر خواب خویش

در چه و زندان جز آن را می نجست

ز اعتماد او نبودش هیچ غم

از غلامی وز ملام و بیش و کم

که چو شمعی می فروزیدش ز پیش

چون در افکندند یوسف را به چاه

بانگ آمد سمع او را از اله