محتشم چون عاریت را ملک دید

پاره گر بازش دهی خندان شود

چون نباشد طفل را دانش دثار

گریه و خنده ش ندارد اعتبار

پس بر آن مال دروغین می طپید

خواب می بیند که او را هست مال

ترسد از دزدی که برباید جوال