در میان روز گفتن روز کو

که صباحست و تو اندر پرده ای

کوری خود را مکن زین گفت فاش

خامش و در انتظار فضل باش

خویش رسوا کردنست ای روزجو

صبر و خاموشی جذوب رحمتست

وین نشان جستن نشان علتست