چه گنه دارد جهانهای فراخ

بی نصیب آیی از آن نور عظیم

بسته روزن باشی از ماه کریم

تو درون چاه رفتستی ز کاخ

جان که اندر وصف گرگی ماند او

چون ببیند روی یوسف را بگو

لحن داودی به سنگ و که رسید