حزم آن باشد که بر گیری تو آب

نیست آب و هست ریگ پای سوز

آن دگر گوید دروغست این بران

که بهر شب چشمه ای بینی روان

تا رهی از ترس و باشی بر صواب

گر بود در راه آب این را بریز

ور نباشد وای بر مرد ستیز