گویی از توبه بسازم خانه ای

گوید او در خانه کی گنجم بگو

استخوان حرص تو در وقت درد

درهم آید خرد گردد در نورد

در زمستان باشدم استانه ای

چون بشد درد و شدت آن حرص زفت

همچو سگ سودای خانه از تو رفت