من ز ادب دارم شکسته شاخیی

پس عقاب آن موزه را آورد باز

گفت هین بستان و رو سوی نماز

از ضرورت کردم این گستاخیی

وای کو گستاخ پایی می نهد

بی ضرورت کش هوا فتوی دهد

پس رسولش شکر کرد و گفت ما