گفت ناهنگام حی عل فلاح

داد هدیه آدمی را در جهاز

گر بناهنگام سهوی مان رود

در اذان آن مقتل ما می شود

خون ما را می کند خوار و مباح

آنک معصوم آمد و پاک از غلط

آن خروس جان وحی آمد فقط