تا شبی بنمود او را جنتی

زین شکایت آن زن از درد نذیر

بیست فرزند این چنین در گور رفت

آتشی در جانشان افتاد تفت

باقیی سبزی خوشی بی ضنتی

باغ گفتم نعمت بی کیف را

کاصل نعمتهاست و مجمع باغها