روی زشت تست نه رخسار مرگ

پیش زنگی آینه هم زنگیست

آنک می ترسی ز مرگ اندر فرار

آن ز خود ترسانی ای جان هوش دار

جان تو همچون درخت و مرگ برگ

از تو رستست ار نکویست ار بدست

ناخوش و خوش هر ضمیرت از خودست