بر تو زندان آمد آن صحرا و دشت

یا که کفش تنگ پوشی ای غوی

در بیابان فراخی می روی

آن فراخی بیابان تنگ گشت

هر که دید او مر ترا از دور گفت

کو در آن صحرا چو لاله تر شکفت

او نداند که تو همچون ظالمان