ای عجب از سوزشت او کم شود

می بلرزد آفتاب و اخترش

تو عدو او نه ای خصم خودی

چه غم آتش را که تو هیزم شدی

یا ز درد سوزشت پر غم شود

رحمتش نه رحمت آدم بود

که مزاج رحم آدم غم بود