کشته و مرده به پیشت ای قمر

پیش آن صدر نکواندیش او

گویم افکندم به پیشت جان خویش

زنده کن یا سر ببر ما را چو میش

به که شاه زندگان جای دگر

آزمودم من هزاران بار بیش

بی تو شیرین می نبینم عیش خویش