رفته گیر از گنج جان یک حبه ای

از برای آزمون می آزمود

زانک بس مردانه و جان سیر بود

گفت کم گیرم سر و اشکمبه ای

صورت تن گو برو من کیستم

نقش کم ناید چو من باقیستم

چون نفخت بودم از لطف خدا