سر ز هر سوراخ بیرون می کند

خوش همی خوانند ز آزادی قصص

مرغ را اندر قفس زان سبزه زار

نه خورش ماندست و نه صبر و قرار

تا بود کین بند از پا برکند

چون دل و جانش چنین بیرون بود

آن قفس را در گشایی چون بود