چون نترسیدی ز قهر ایزدی

تا ز سکسک وا رهد خوش پی شود

شیره را زندان کنی تا می شود

گفت چندان آن یتیمک را زدی

گفت او را کی زدم ای جان و دوست

من بر آن دیوی زدم کو اندروست

مادر ار گوید ترا مرگ تو باد