گبر ترسان دل بود کو از گمان

به ز بسیاری به تلخ آمیخته

تلخ و شیرین در ژغاژغ یک شی اند

نقص از آن افتاد که همدل نیند

می زید در شک ز حال آن جهان

می رود در ره نداند منزلی

گام ترسان می نهد اعمی دلی