کو سر آن خارپشتک را بماند

که خنوسش چون خنوس قنفذست

چون سر قنفذ ورا آمد شذست

که خدا آن دیو را خناس خواند

می نهان گردد سر آن خارپشت

دم بدم از بیم صیاد درشت

تا چو فرصت یافت سر آرد برون