روانم پر از درد و اندوه اوست

بدو سرخه گفت ای سرافراز شاه

چه ریزی همی خون من بی گناه

سیاوش مرا بود هم سال و دوست

مرا دیده پرآب بد روز و شب

همیشه به نفرین گشاده دو لب

بران کس که آن تشت و خنجر گرفت