بجهد از دل چشم هم روشن شود

او مددهای خرد چون در ربود

از خزینه در آن دریای جود

زین چنین امداد دل پر فن شود

زانک نور از دل برین دیده نشست

تا چو دل شد دیده تو عاطلست

دل چو بر انوار عقلی نیز زد