باز بگریزی ز راه روشنی

که من از خوفی نیارم پای کم

باز بانگی بر زند بر تو ز مکر

که بترس و باز گرد از تیغ فقر

آن سلاح علم و فن را بفکنی

سالها او را به بانگی بنده ای

در چنین ظلمت نمد افکنده ای