ای دهلهای تهی بی قلوب

که نرفت از جا بدان آن نیکبخت

گفت چون ترسم چو هست این طبل عید

تا دهل ترسد که زخم او را رسید

قسمتان از عید جان شد زخم چوب

شد قیامت عید و بی دینان دهل

ما چو اهل عید خندان همچو گل