کاتشی دید او به سوی آن درخت

پر بسوخت او را ولیکن ساختش

بس مبارک آمد آن انداختش

همچو موسی بود آن مسعودبخت

چون عنایتها برو موفور بود

نار می پنداشت و خود آن نور بود

مرد حق را چون ببینی ای پسر