همچو ما در وقت اقبال و شرف

حاصل این اشکست ایشان ای کیا

می نماند هیچ با اشکست ما

آنچنان شادند در ذل و تلف

برگ بی برگی همه اقطاع اوست

فقر و خواریش افتخارست و علوست

آن یکی گفت ار چنانست آن ندید