می کشمتان سوی سروستان و گل

زان نمی خندم من از زنجیرتان

که بکردم ناگهان شبگیرتان

زان همی خندم که با زنجیر و غل

ای عجب کز آتش بی زینهار

بسته می آریمتان تا سبزه زار

از سوی دوزخ به زنجیر گران