حلقه کرد اهل بخارا گرد اوی

این بگفت و گریه در شد آن نحیف

که برو بگریست هم دون هم شریف

از دلش چندان بر آمد های هوی

خیره گویان خیره گریان خیره خند

مرد و زن خرد و کلان حیران شدند

شهر هم هم رنگ او شد اشک ریز