چون فرستادی رسولی پیش زن

خود چرا دارد ز اول عشق کین

عشق از اول چرا خونی بود

تا گریزد آنک بیرونی بود

آن رسول از رشک گشتی راه زن

ور بسوی زن نبشتی کاتبش

نامه را تصحیف خواندی نایبش