چه امیدستش به رحمت جز مگر

گفت ترک خشم خویش اندر زمان

پس عوان که معدن این خشم گشت

خشم زشتش از سبع هم در گذشت

باز گردد زان صفت آن بی هنر

گرچه عالم را ازیشان چاره نیست

این سخن اندر ضلال افکندنیست