تکیه کم کن بر فن و بر کام خویش

در پناه جان جان بخشی توی

کشتی اندر خفته ای ره می روی

مسکل از پیغامبر ایام خویش

گرچه شیری چون روی ره بی دلیل

خویش بین و در ضلالی و ذلیل

هین مپر الا که با پرهای شیخ