ای ببرده عقل هدیه تا اله

سوی مخزن ما چه بیگار اندریم

عرصه ای کش خاک زر ده دهیست

زر به هدیه بردن آنجا ابلهیست

عقل آنجا کمترست از خاک راه

چون کساد هدیه آنجا شد پدید

شرمساریشان همی واپس کشید