دید عطار آن و خود مشغول کرد

گل ازو پوشیده دزدیدن گرفت

ترس ترسان که نباید ناگهان

چشم او بر من فتد از امتحان

که فزون تر دزد هین ای روی زرد

گر بدزدی وز گل من می بری

رو که هم از پهلوی خود می خوری