بر دلم می زد عتابش نیک نیک

که چنین اندیشی از بهر ملوک

کیف تلقی الرزق ان لم یرزقوک

من نمی کردم سخن را فهم لیک

سوی من آمد به هیبت هم چو شیر

تنگ هیزم را ز خود بنهاد زیر

پرتو حالی که او هیزم نهاد