او همی لرزید و می گفت ای ثبور

پس ز لرزه و خوف و بیم آن ندا

پیر دندانها به هم بر می زدی

آنچنان که اندر زمستان مرد عور

چون در آن حالت بدید او پیر را

زان عجب گم کرد زن تدبیر را

گفت پیر اگر چه من در محنتم