آمد از غم بر در کعبه بسوز

که بمیلی می رسید از وی صدا

زود عبدالمطلب دانست چیست

دست بر سینه همی زد می گریست

کای خبیر از سر شب وز راز روز

خویشتن را من نمی بینم فنی

تا بود هم راز تو هم چون منی