مرغشان را بیضه ها زرین بدست

مرغ جانشان طایر از پری دگر

دل همی لرزد ز ذکر حالشان

قبله افعال ما افعالشان

نیم شب جانشان سحرگه بین شدست

هر چه گویم من به جان نیکوی قوم

نقص گفتم گشته ناقص گوی قوم