نیازد سوی کیش آهرمنی

همانگه سرش را ز تن دور کن

ازو کرگسان را یکی سور کن

کسی کاو خرد جوید و ایمنی

چو فرزند باید که داری به ناز

ز رنج ایمن از خواسته بی نیاز

تو درویش را رنج منمای هیچ