سر کجا که خود همی ننهیم سنب

تو اگر انگشتری را برده ای

دوزخی چون زمهریر افسرده ای

ما ببوش و عارض و طاق و طرنب

ور به غفلت ما نهیم او را جبین

پنجه مانع برآید از زمین

که منه آن سر مرین سر زیر را