ای بدیده لوتهای چرب خیز

بعد فردا شد خرف رسوای خلق

گر تن سیمین تنان کردت شکار

بعد پیری بین تنی چون پنبه زار

فضله آن را ببین در آب ریز

مر خبث را گو که آن خوبیت کو

بر طبق آن ذوق و آن نغزی و بو