عقل بی تمییز را بینا کنم

گفت موسی سحر هم حیران کنیست

چون کنم کین خلق را تمییز نیست

گفت حق تمییز را پیدا کنم

گرچه چون دریا برآوردند کف

موسیا تو غالب آیی لا تخف

بود اندر عهده خود سحر افتخار