بوی خشم از مدح اثرها می نمود

زانک ابر آنچ دهد گریان دهد

کف تو خندان پیاپی خوان نهد

ظاهر رقعه اگر چه مدح بود

زان همه کار تو بی نورست و زشت

که تو دوری دور از نور سرشت

رونق کار خسان کاسد شود