کجا نامور گاو برمایه بود

به مهر فریدون دل آگنده بود

پر از داغ دل خسته روزگار

همی رفت پویان بدان مرغزار

که بایسته بر تنش پیرایه بود

به پیش نگهبان آن مرغزار

خروشید و بارید خون بر کنار