رویش از گلزار حق گلگون بود

کاندرین ده شهریاری می رسد

بعد چندین سال می زاید شهی

می زند بر آسمانها خرگهی

از من او اندر مقام افزون بود

چیست نامش گفت نامش بوالحسن

حلیه اش وا گفت ز ابرو و ذقن