این حدث بر روی زشتت می کنی

روی خود را زشت و بر آیینه رید

که چه زشتی لایق اینی و بس

زشتیم آن تواست ای کور خس

نیست بر من زانک هستم روشنی

گاه می دیدی لباست سوخته

گه دهان و چشم تو بر دوخته