چو خورشید رخشنده آمد پدید

به فرخنده نام و پی رهنمای

به ایوان شد و ساز رفتن گرفت

ز خواب پدر مانده اندر شگفت

زمین شد بسان گل شنبلید

بیامد کمربسته گیو دلیر

یکی بارکش بادپایی به زیر