کور بودم بر نخوردم زین مکان

تو ز حسرت گاه بر سر می زنی

گاه ریش خام خود بر می کنی

کای دریغا آن من بود این دکان

ای دریغا بود ما را برد باد

تا ابد یا حسرتا شد للعباد