تو سزایی در همان رنج و بلا

خشم گیرد مهرها را بر درد

که چنین تتماج پختم بهر تو

تو تکبر می نمایی و عتو

نعمت و اقبال کی سازد ترا

آن تتماجش دهد کین را بگیر

گر نمی خواهی که نوشی زان فطیر