گفت من اینها ندانم حجتی

جز که زردی و نزاری روی من

اشک و خون بر رخ روانه می دود

حجت حسن و جمالش می شود

که بود در پیش عامه آیتی

گفت چون قلبی و نقدی دم زنند

که تو قلبی من تکویم ارجمند